VAN TEGELTUIN TOT LUSTHOF
Na het Europees Natuurbeschermingsjaar 1995 gingen de lezingen eigenlijk gewoon door. Ze leidden soms tot onverwachte situaties.
Tussen 1990 en 2000 ( tot de dag van vandaag), werd en wordt er veel belang gehecht aan groen (natuur) vlak naast de deur. Vooral de VINEX-locaties stonden toen volop in de picture. In groenloze en groenarme buurten zouden kleine groene elementen een bijdrage kunnen leveren aan de leefbaarheid. Er was een soort herleving van de slogan 'natuur als buur' uit de jaren tachtig.
Omdat mijn vervoermiddelen altijd de fiets en de trein waren, moest ik om een locatie te bereiken bijna altijd op een NS station  in- of uitstappen, Zodoende reed ik ook op de fiets door vrijwel alle steden en veel dorpen in Nederland. Fotografisch legde ik van alles op dia vast,ook tegel-, gevel- en watertuinen. Deze dia's gebruikte ik ook in allerlei lezingen. Ook tijdens het Europees Natuurbeschermingsjaar 1995. Tegeltuinen werden vooral gerelateerd aan het zeer bekende gedicht van J. C. BLOEM (1887-1966)
DE DAPPERSTRAATNatuur is voor tevredenen of legen. 
En dan: wat is natuur nog in dit land? 
Een stukje bos, ter grootte van een krant, 
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.Geef mij de grauwe, stedelijke wegen, 
De’ in kaden vastgeklonken waterkant, 
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand 
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.Alles is veel voor wie niet veel verwacht. 
Het leven houdt zijn wonderen verborgen 
Tot het ze, opeens, toont in hun hogen staat.Dit heb ik bij mijzelven overdacht, 
Verregend, op een miezerigen morgen, 
Domweg gelukkig, in de Dapperstraat.
In één lezing was het onderwerp alleen  tegel- en geveltuinen.
In het centrum van Amsterdam (de Grachtengordel en daaromheen) waren de bewoners in de jaren zeventig al met tegeltuinen en potterie bezig. Dat gaat door tot de dag van vandaag. Waar dat toe leidde, had geen enkele ontwerper kunnen bedenken. Het maakte de stad tot wat het nu nog in de zomer is: een bloemenparadijs ! Er zijn tegel-, gevel- en watertuinen te bewonderen en allerlei planten geplant in een oneindige variatie van potten, pannen, oude olievaten en nog veel meer.
Sommige ontwerpers, landschapsarchitecten of politici waren  waarschijnlijk allergisch voor dit beeld. Het ratjetoe van plantenbakken en dergelijke moest verdwijnen en vervangen worden door betonbakken (ca. 1x1x1 m). Als je in staat ben om zo iets te bedenken, sta je oneindig ver van de realiteit en de mensen die voor jou belasting betalen. Dit standpunt leidde tot grote ongerustheid bij de bewoners.
Door de bewoners werd ik gevraagd om advies.(Een klusje dat ik er ongemerkt tussen door kon doen). Met een aantal bewoners trokken we een dag lang door het centrum van Amsterdam. We zaten heel duidelijk op een lijn. Als de gemeente mij daarvoor had uitgenodigd was mijn advies  hetzelfde geweest, als nu aan de bewoners werd gegeven.. Aan het  gezegde “Wie betaalt, die bepaalt” had ik geen boodschap. Een klantonvriendelijke houding, die me vaak niet in dank werd afgenomen.
De bewoners voelden zicht sterk ondersteund. Mijn advies  leidde tot een bewonersavond, die eerst in een klein zaaltje zou worden gehouden. De belangstelling was echter zo groot dat  een grotere zaal gezocht moest worden, maar ook deze bleek al snel te klein. Daarom werd de grootste zaal gehuurd die betaalbaar en beschikbaar was. Deze zaal bleek achteraf eigenlijk ook nog te klein.
De avond zou ik samen met Marijke Heuff (fotografe van o.a. container tuinen) verzorgen, maar op het laatste moment durfde ze het niet aan. Ze had nog nooit voor zo'n groot publiek  gestaan. In de pauze kwam ze met de vraag of ik het niet van haar kon overnemen. Ik voelde haar spanning en ik kon geen nee zeggen. Daarom deed ik het maar en vertelde   het publiek een smoes over de verandering in het programma. Ik had  vijf minuten de tijd om de dia’s van Marijke te bekijken. Gelukkig was de materie mij niet helemaal vreemd. Ik had ook nog een getuigschrift/diploma bloemisterij, maar daar had ik nooit iets meegedaan. Ik fantaseerde er maar op los bij de dia’s Veel teksten waren niet in overeenstemming met de werkelijkheid, maar het werd een geweldige lezing, die eindigde in een daverend applaus. Wat niet weet, wat niet deert.
Bij IBN-DLO (Alterra), moest er op zeker moment ook weer eens een potje worden opgemaakt. Wat leidde tot het rapport "Van Tegeltuin tot lusthof". Toen ik die titel bedacht stond ik er niet bij stil dat die multi-interpretabel was, maar het rapport werd wel een succes. Echt onderzoek had ik er niet voor gedaan. Ik had  veel privé foto's en aantekeningen, die de basis vormden voor dit rapport. Later is dat rapport verder uitgewerkt op deze website www.bijenhelpdesk.nl .